Hasret Bitti

0
372

O sabah ilk kez huzurlu uyandı Mahizer Nine. Sanki yüreğini saran kilitli kalın zincirler kırılmış veya birileri tarafından sökülüp atılmıştı. Kendini bir kuş gibi hafif hissetti. Uzun zamandır kalbini yoran o acı yoktu. Onu dayanılmaz bir hasretin kuyularında dolandıran iç sızısını hissetmiyordu artık. Her sabah var olan suskunluğunu ilk kez bozarak çocuklarını şaşırtan o cümleyi kurdu. Gayet düz ve renksiz bir tonla şöyle dedi:                                        “Hasretim bitti Tahsin. Meni yağan o hasret yoğ artık içimde.                                             Büyük oğlu Tahsin’in ve diğerlerinin şaşkın bakışları arasında geçti oturdu balkondaki masanın en yakın sandalyesine. Uzun, yataklı bir hastalıktan sonra yeni ayağa kalkmış gibi rahattı. İyileşmişti. Sonra döndü hafif bir gülümsemeyle onlara baktı.                                   “Artık yoğ” dedi onaylar gibi başını sallayarak.                                                                  Ailesinin gözleri doldu. Hepsinin yüzünde memnun bir gülümseme belirdi. Sonra iki elinin altına aldığı bastonuna dayanarak gözlerini kıstı. Yazmanın altında uçları kınalı beyaz saçlarının telleri yüzüne dağılmıştı. Mor hırkasının cebinden çakmağı çıkararak geline uzattı.                                                                                                                      “Gelin, çayın altını yak da şerefli bir çay içelim!”                                                                 Hâlbuki her sabah kendisi yakardı çaydanlığın altını. Çayı kendi elleriyle yapardı.                Nisanın henüz tam ısıtmayan parlak güneşini karşısına alarak yüzündeki o derin çizgileri güneşe bıraktı.

***   Tahsin Taşburun kasabasının minibüsüne bindiğinde içi öylesine doluydu ki elindeki mektubu bir kâğıt parçası gibi tutuyordu. Mektupta yazılanları anasına nasıl anlatacaktı?         “Saygıdeğer Mahizer ğanım, gardaşınız Heydar Ekberov 8. Nisan… tarihinde hakkın rahmetine gavuşmuştur. Başınız sağ olsun..                                                                        .” Tahsin mektubun gerisini okuyacak gücü bulamamıştı kendinde.                                       Bu sabah toptancı dükkânına girdiğinde eski arkadaşı Süleyman’la karşılaşmıştı. Hoş beşten sonra Süleyman ona üzülerek  söylemek zorunda kalmıştı.                                         “Tahsin bilirsin seni gardaşım gibi severim. Üzül-me ama sana bir şey söyleyecem, mecburum demeğe.” Meraklanmıştı Tahsin cevap bile veremeden dinlemişti Süleyman’ı. Sonra Süleyman eline o mektubu tutuşturmuştu.                                                                  “Ananın Azerbaycan’daki gardaşına düşkünlüğünü bilmeyen yoktur. Ama Dayın Allah’ın rahmetine kavuşmuştur.”                                                                                                    Minibüs köye yaklaştığında Tahsin elindeki mektubu avucunun içine iyice sıkıştırdı.             Boğazı düğümlendi. Eğer minibüste olmasa zarıl zarıl ağlayacaktı. Hele inceden minibüsün içine yayılan o türküyü duyunca gözleri yaşardı. İki damla yaş Azerbaycan’dan gelen o pullu sarı zarfın üzerine damladı.Tarlada çalışmaktan kabuklaşan avuçlarını gözlerine bastırdı.

“Senden mene yâr olmaz                                                                                                Olsa vefakâr olmaz                                                                                                        Kışa çevirme yazımı                                                                                                       Çalıp dinletme sazımı

Küstürüp sen al nazımı                                                                                                   Yaralıyam yaralı…”                                                                                                         Her ağaçta bar olmaz                                                                                                     Seven bahtiyar olmaz.”

Bazen bir türkü takılır dilinize tüm gün mırıldanır durursunuz, sonra beklemediğiniz bir anda unutursunuz. Bu da anası Mahizer’in zaman zaman dilinde dolaşan bir türküydü. Bilirdi ki çocukluğundan beri anası ne zaman bu türküyü söylediyse o gece yine kocasına ağır sitem etmiştir. İki oda bir aralıktan ibaret köy evinin hangi odasından olursa olsun konuşulanı duymamak imkânsızdı. Tahsin artık aklar düşmüş saçıyla, kırkın üzerindeki yaşıyla anasının bu hasretine şahitti.                                                                                    “Ne vardı he, ne vardı geldik bu Daşburun’un kirelerine. O şehrimizde üzüm bağlarının arasındaki çatılı evlerimizi bırakıp bu taşların içinde ne vardı he? Meni yersiz yurtsuz ettin, kimsesiz yiyesiz bıraktın. Bir tek sahabım, tek bir gardaşım idi. Onu da bıraktık oralarda.”       “O benamus emicelerin yüzünden. Onu da kendileri gibi gominist ettiler. Men galacam dedi. Ne edeydim?”

“Gominist? Gominist nedi ki?”                                                                                          “Dinsiz imansız gibi bir şeydi.”                                                                                          Düşünüyordu Mahizer.                                                                                                   “Bu yüzden mi Türkiye’ye kaçtık?”

“Senin de çok dindar olduğun söylenemez. Ne namaz ne niyaz!…” Yerinde bir soruydu.       “O başka.” Kaçamak bir cevaptı.                                                                                     “Baksana Tahsin de onlar gibi düşünüyor. Onlar bizden daha hür, daha eşitler ana diyor.”                                                                                                                               “Sen Tahsin’e bakma, onu üniversite bu hale koydu. Gominist oldu. Sadece ondan değil ki esir olacak                                                                                                                       “Zindana mı atacaklardı?”                                                                                              “O şekilde değil, malımızı mülkümüzü hep devlet alacaktı. Dağıtacaktı.”                              “Burada çok da zenginiz ya!…”                                                                                         Bu kısır diyalogdan sıkılmıştı kocası.                                                                               “Yıllardır sene laf anlatamadım ki Mahizer!…”                                                                    “Meni de keşke orada bırakaydın…”                                                                                 “Seni nasıl bırakaydım? Sen gözümün ışığı, yüreğimin sahabısan. Hele çoğ sevirem seni Mahizer. İmkânı yoktur bırakamazdım oralarda seni. Bilirem sen de galmazdın ki… Değil mi?”                                                                                                                                   “Gerçekti, galmazdın…”                                                                                                   O geceyi hayal meyal düşündü. Kocası Gurban’ı nasıl çok sevdiğini, isteseydi takılmazdı Gurban’ın peşine ama takılıp gelmişti işte. Gurban’ın gözlerine bakmadan hafifçe başını salladı. “Galmazdım.”                                                                                                           Her tartışma sonrasında için için hasret dolu o ağlaması, kocasının ona sarılarak teselli etmesi kaç yazardı                                                                                                              Tıpkı o geceki gibi sarılmıştı yine ona. Türkiye’ye kaçacakları o gece.                                   Gurban uzun uzun yalvarmış, onun da kendisiyle gelmesi için nasıl da diller dökmüştü…     “Mennen uzağlara gel. Bizim sevgimize uçurum goyma. Gidersem ve sen galırsan artık birleşmemizin mumkunatı yoğtur. Men dönmeyecem. Merak etme, gardaşını görmeğe geliriz, ortalık durulsun, elbet yolu vardır geliriz.”                                                                  “Burada galsak olmaz mı? Bak emimler burada galacak nesi var buranın. Bağımız bağçamız evimiz toprağımız hamısı burada.”                                                                        Gurban hayır anlamında başını salladı.                                                                            “Duymuşam kalırsak bizin için kötü olacak. Esaretimiz yeni başlayacak. Rusların gominizmi bize göre değil. Hepimiz esir olacağız.”                                                               “Nerden biliyorsun nerden? Hiç yaşamadık ki…”                                                                “Biliyorum işte. Ebulfez Hoca okumuştur. Hepimize aynısını dedi. Getmeliyiz bu akşam kaçmasak işler daha da sıkı olacak…”                                                                                 Bir gece yarısı yola çıktılar. Gizlice daha sınırlar tam korunaklı hale gelmeden Aras’ın ötesine geçtiler. Çoluklu çocuklu en az dört aile idiler. Gözetleme kuleleri çok aşağıda kalmıştı. Aklında kalan o yoğun karanlık korku ve baldırını derince çizen çalıydı. Kanı tüm giysilerine bulaşmıştı.                                                                                                         Öyle bir geceyi hiç yaşamamış kabul edebilirdi, şayet baldırındaki o derin yara izi olmasaydı. O ayrılık gecesinde, ailesini Aras’ın öte tarafında bıraktığında yüreğinin yarısı da orada kalmıştı. Gözyaşları sel olup akmıştı. Yine Aras, kucağındaki üç aylık bebeğini de alıp kendisiyle azgın sularına katıp götürdüğünde içindeki kalp, beyin gibi organlarını da çekip götürmüştü. “Gurban bebek getti. Gurban balamı su apardı” demeye kalmadan azgın sular koynuna alıp götürmüştü bebeği… Islak ama organlarından yoksun kuru bir beden karşı kıyıya geçti o gece. O çetin yolculukta canın parçası minik bebeğini kaybetmişti. Ruhunda derin yaralar bırakan kaçmanın bedelinin en ağırı, saplantı gibi kardeşinin özlemi olmuştu. Bu nedenle kaybettiği bebeğinden çok kardeşi Heydar’ın özlemini içinde büyütmüştü. Maniler düzmüştü ona.

“Bir gardaşım var idi o tayda                                                                                           bilmirem sağdı mı yoğsa değil mi                                                                                    kömeyim toğunamır ne fayda.”

Gurban’ın tıkandığı nokta ise Mahizer’in her seferinde “Ama mene söz vermiştin, seni götürecem diye, gardaşımı bir daha görem de öyle ölem” demesiydi.                                        Bu nedenle, Mahizer ne zaman hasretten yüreği yansa bir fasıl takılırdı Gurban’a ve en can alıcı sorusunu tekrar ederdi.                                                                                           “Hani sen meni gardaşıma götürecektin?…”                                                                     Şimdi nasıl anlatsaydı karısına Azerbaycan’a gitmelerinin imkânsız olduğunu?                    “Biz gidemeyiz Mahizer, mümkünü yok.”                                                                           “Niye? Niye? Niye?…”                                                                                                    “Şimdi dinle! Biz oradan kaçıp gelmedik mi? Gominisler bildi mi bizim gaçtığımızı? Şimdi biz getsek bizi almazlar, alsalar da zindana atarlar.”                                                                İçi ürperiyordu Mahizer’in                                                                                              “Gurban’ın zindana mı düşsün?”                                                                                      “Yok, düşmesin, o zaman haber salak o gelsin.”                                                                “Valla olmaz! Rus hükümeti sınır kapısını mühkem kapatıp tek bir Azeri’yi dışarı salmır.         Yasaktı onların buraya gelmesi. Gör bak ne zulum çekirler.”                                              “Ee, biz de gidemirik…”                                                                                                  “Anlattım ya Mahizer, ikisi aynı şey değil. Öf öf, men gidem, bostana su verem.”                  Bostana su vermek veya Iğdır’a erzak almaya gitmek veya damın karını kürümek hep Mahizer’den kaçış için iyi bahanelerdi. Çünkü yaz kış hep aynı şey olurdu. Ta ki çocuklar çoğalıp büyüyünceye kadar. İş güç yaşam gaylesi bu tartışmaları geride bıraktırdı. Ama Mahizer’in yüzündeki hüznü, içindeki hasreti asla bitirmedi. Tahsin evlenip ilk oğlunu kucağına aldığı sene Gurban aniden hastalandı ve öleceğini anladığında karısı Mahizer’den kalan son nefesiyle gözleri yaşlı helallik ve affını istedi.                                                         “Bilirem menim yüzünden Türkiye’ye geldin, her şeyini geride bıraktın. Biricik gardaşına hasret yaşadın. Meni affet Mahizer.”                                                                                    Mahizer yine ağlıyordu. Ona ömür boyu ağlamak düşmüştü zaten.                                    “Gurban, senin heç suçun yoktur. Men özüm gelmişem. Senin ne suçun? Men seni sevdim kaçıp geldim. Yine olsa, yine senin peşinden gelerem. Deseler beş gardaşın orada galacak, bu hasretin beşe gatlanacak yine senle gelerdim. Hep içimin acısından sana gızdım, aslında özüme gızdım. Sevgimin peşinden gelen menem. Sen meni affet. Hakkını helal et.

***     Aylar sonra öğrendiler Bakü’den gelen bir haberle son yakını, tek gardaşı Heydar ölmüştü. Heydar’ın öldüğü nisanın 8’inde o gece Mahizer kardeşinin artık onu bırakıp gittiğini görmüştü rüyasında. Heydar öldüğü gün Mahizer’in de hasreti bitmişti.

Ekim 2017                                                                                                                    Tayda: Tarafta                                                                                                            Kömeğim: Yardımım                                                                                                  Kireler: Taşlık alanlar                                                                                                Hamısı: Hepisi                                                                                                      Benamus:Namussuz

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz